Page Title

18.05.09
Videokunstenares Pipilotti Rist had tot 10 mei de tentoonstelling Elixir in het Museum Boijmans Van Beuningen. Tijdens haar bezoek aan Rotterdam gaf Rist een masterclass aan een kleine groep Sandberg studenten. Cultura was ter plekke en maakte een verslag. Kijk rechts onder VIDEO.

Pipilotti Rist
Rist is een Zwitserse videokunstenares. Haar naam heeft ze ontleend aan Pippi Langkous uit de verhalen van Astrid Lindgren. Ze ziet zichzelf, net als Pippi Langkous, als een vrouw die op speelse wijze de wereld onderzoekt.

In 1986 werd Pipilotti Rist bekend met haar afstudeervideo I'm Not The Girl Who Misses Much (video, 8 minuten), waarin ze zelf dansend als een marionet te zien is. In 1992 werd ze internationaal bekend met de video Pickelporno (video, 12 minuten), waarin ze seks op vrouwelijke intuïtieve manier verbeeldt.

Haar werk heeft zich ontwikkeld van single channel video's naar dual channel video's, vaak in de hoek van een ruimte tegen elkaar geprojecteerde films, tot ruimtevullende installaties, waarbij het publiek onderdeel van de installatie wordt.

Naast haar werk als videokunstenares is ze ook lid van de popgroep Les Reines Prochaines. In verschillende van haar werken is dan ook haar eigen zang en muziek hoorbaar, die verwijst naar populaire popmuziek, zoals in Sip My Ocean (video, 8 minuten) uit 1996, waarin ze haar eigen versie van Wicked Game van Chris Isaak zingt.

De technieken die ze gebruikt bij het maken van haar films komen overeen met die gebruikt in videoclips. Zo zijn haar films vaak opgedeeld in verschillende shots, die op basis van ritme, in plaats van continuïteit, gemonteerd zijn. Vaak legt ze videobeelden over elkaar door middel van chroma key, waardoor de uiteindelijke video uit verschillende lagen bestaat. Ze maakt veel gebruik van vloeiende camerabewegingen. Regelmatig wordt de fisheye-lens gebruikt om extreem close-up te filmen.

In haar werk heeft ze ruimte voor interne beelden, zoals dromen en emoties. Ze gebruikt felle kleuren om het gevoel van video die de 'echte' wereld weergeeft te verminderen. Ze vergelijkt haar videowerk met schilderijen, alleen dan bewegend. Ook het maakproces van een video vergelijkt Pipilotti Rist met schilderen, ze vindt vooral expressiviteit belangrijk in plaats van realisme.

Haar werk wordt soms als feministisch gecategoriseerd, terwijl ze het zelf meer ziet als haar eigenzinnige manier om de wereld te bekijken. Hierdoor valt ze binnen een groep nieuwe kunstenaars die met verschillende media hun beeld van de wereld vormgeven.

Bron: Wikipedia