Page Title

Het Uur van de Wolf is een - in principe wekelijks - NPS/VPRO televisieprogramma waarin voor iedere denkbare kunstzinnige discipline ruimte en aandacht kan worden gereserveerd. Soms voor een klein publiek van liefhebbers, maar altijd om te laten zien dat kunst veel spannender, aantrekkelijker en leuker is dan doorgaans wordt aangenomen.

Toen het programma in 1995 begon, was kort daarvoor de BBC gestopt met een uitstekend gemaakt cultureel magazine, getiteld The Late Show. Dat programma begon en eindigde altijd met het beeld van een wolfje, dat naar de maan huilde. "Kon de Nederlandse publieke omroep maar zo'n prachtige culturele programmaserie maken", verzuchtte NRC-Handelsbladjournalist Henk van Gelder, toen The Late Show van het scherm verdween. De NPS ontfermde zich over het wolfje, dat via beeldend kunstenares Inez van Lamsweerde een drastische metamorfose onderging, en zo ontstond Het Uur van de Wolf.

** Afleveringen van voor 2001, en afleveringen waarvan de rechten niet bij de PO liggen, kan Cultura helaas niet online aanbieden. **


=====================================

ARCHIEF

=====================================

vrijdag 16 januari 2009 - 22:55 op NL2
Talking Guitars - Meestergitaarbouwer Flip Scipio

Flip Scipio is een van de meest geroemde meestergitaarbouwers ter wereld. Bekende artiesten als Paul Simon en Carly Simon bespelen zijn creaties. In Talking Guitars zien we hoe de bezeten Scipio zijn liefde voor muziek en voor ‘stoeien met hout’ combineert in een muzikale film over vakmanschap en onvervulde beloften.
In de documentaire reist Flip Scipio heen en weer tussen zijn atelier in New York en zijn ouderlijk huis in het Noord-Hollandse Heiloo. Ooit brak hij daar als kind, tot woede van zijn moeder, zijn opa´s mandola. Het werd volgens hemzelf aanleiding tot de keuze voor zijn vak. “Het was òf leren maken, òf emigreren naar Nieuw-Zeeland.”
We zien hoe hij met groot vakmanschap de snaren streelt, het hout beklopt en steeds op zoek is naar de mooiste klank.
Naast gitaarbouwen, repareert Scipio de gitaren van vele sterren als Paul McCartney, Bob Dylan en Keith Richards. Als een ware gitaardokter reist hij de halve wereld over om bij plotselinge gitaarongelukken te hulp te schieten. In de documentaire vertellen Paul Simon, David Lindley en Jackson Browne, Leni Stern, Ben Taylor en Carly Simon wat Scipio als mens en als vakman bijzonder maakt en laten zij in ongedwongen sfeer zijn gitaren ‘praten’.

------------------------------------------------------------------
donderdag 27 november 2008 - 14:30 op NL2
Frits Weeda - Fotograaf zonder camera

Zeven jaren slechts heeft Frits Weeda gefotografeerd. Van 1958 tot 1965 legde hij de schaduwzijde van Amsterdam vast. Tot het ineens over was met de fotografie, en hij de camera afzwoer. Veertig jaar later gaat regisseur Marc Schmidt in Het Uur van de Wolf op zoek naar het waarom van deze beslissing.

Fotograaf Frits Weeda (1937) is nauwelijks bekend bij het grote publiek. Geheel ten onrechte: zijn werk is prachtig, toegankelijk én interessant, maar het is vooral ook anders dan dat van zijn tijdgenoten. Zelden is het gevoel van weemoed in de Nederlandse fotografie zo sterk tot uitdrukking gebracht als door Weeda in zijn documentatie van Amsterdam uit de jaren 1958 tot 1965. Juist door deze beperking in tijd en plaats is zijn oeuvre bijzonder.

Waar de meeste Amsterdamse foto's uit begin jaren '60 optimisme en vooruitgang ademen, zoals bredere verkeerswegen en ruim opgezette nieuwbouwwijken, fotografeert Weeda de andere kant: afbraak, vervuiling, parkeerproblemen, sloop van oude stadswijken en de teloorgang van natuur en dorpjes aan de rand van de stad. Weeda laat het Amsterdam zien in de schaduw van de nieuwe welvaart.

Ook met Frits Weeda zelf gaat het langzaam bergafwaarts. De donkere tonen van zijn foto’s zijn een afspiegeling van zijn gemoedstoestand, die hem uiteindelijk in een inrichting doen belanden. In 1965 is het ineens over met de fotografie. De documentaire poogt een antwoord te geven op de vraag waarom Frits Weeda, wiens levensverhaal zo dramatisch en kleurrijk is en zo met zijn foto’s verweven, stopte met fotograferen.

Regie: Marc Schmidt
Productie: Joop de Jong / Diafragma Films

Dit programma is eerder uitgezonden op 16 november 2005.

------------------------------------------------------------------
dinsdag 25 november 2008 - 23:25 op NL2
Vergeet mij niet - verhalen over de Zangeres Zonder Naam
Na haar dood blikken vrienden en medewerkers terug op hun belevenissen met Mary Servaes (de Zangeres Zonder Naam), in de documentaire ´Vergeet Mij Niet´. Van haar platen gingen er vele miljoenen over de toonbank. Bekende hits waren Ach Vaderlief (toe drink niet meer), Keetje Tippel en Mexico. Met de liedjes, die geschreven werden door haar vaste producer Johnny Hoes wist zij in de jaren zeventig en tachtig een groot aantal fans achter zich te scharen. Voor haar fans was zij een afgod, ze zong wat zij hadden mee gemaakt: over scheiding, misbruik, drank en de dood. Op 23 oktober 1998 overleed de Zangeres Zonder Naam na een langdurig ziekbed.

Vergeet Mij Niet concentreert zich op de wonderlijke belevenissen van enkele vrienden die dicht bij Mary Servaes stonden. Over hoe een fan, die een peperdure bontjas aan haar cadeau gaf, uiteindelijk haar vaste boodschappenmeisje werd. Een portret van de opkoper van haar frivole hemelbed met bijbehorende roze kasten en zithoek. En op tournee met haar voormalig manager die verhaalt over de egocentrische aspecten van het artiest-zijn.

Vergezeld door haar man Sjo reed Mary Servaes vrijwel iedere dag in haar glimmende witte mercedes door Nederland, op weg naar uitverkochte zalen. Op vrije dagen zat ze thuis in haar luxe woning in Stramproy, waar ze af en toe bezoek kreeg van fans die door de jaren heen vrienden waren geworden. Ze kwam nauwelijks buiten vanwege haar handicap (ze liep mank), de angst om herkend te worden en wat had ze daar eigenlijk te zoeken?

Na een pijnlijke breuk met Johnny, en enkele jaren van tevergeefs zoeken naar nieuw materiaal, nam ze halverwege de jaren negentig afscheid van haar publiek.
Wat hebben de jaren van ploeteren de Zangeres Zonder Naam eigenlijk opgebracht en hoe kwam zij aan haar einde?

Regie: Michiel van Erp
Producent: Hester van der Vliet
------------------------------------------------------------------
maandag 24 november 2008 - 20.55 uur op NL2
De grens van Frans Bromet
Vanachter zijn camera vraagt Frans Bromet (1944) zijn onderwerpen het hemd van het lijf. In De grens van Frans Bromet draait oud-stagiair David de Jongh de rollen om en onderwerpt Bromet aan zijn eigen methode. Direct blijkt Bromets onwil om zichzelf bloot te geven: “Dat gepeur in de ziel, dat doe ik liever bij een ander.” Dankzij verhalen van intimi en collega's en via treffende citaten uit Bromets films, krijgen we inzicht in zijn achtergrond en werkwijze in een documentaire over veiligheid, grenzen en ‘het kleine’ dat het dagelijks leven kenmerkt.

In 1963 gaat Bromet naar de filmacademie om cameraman te worden. Met het oprichten van de 1,2,3 Groep wordt meteen zijn aversie duidelijk tegen mooifilmerij: “Dat is me nog steeds een gruwel, de ambitie van mensen om filmkunst te maken.” Hij zet het liefst de camera op zijn schouder en kijkt wat er gebeurt.
Bromet groeit op in een door de oorlog getekend gezin. Als kind kent hij grote angsten, onder andere voor het gesticht waarin zijn moeder hem vaak dreigt op te sluiten. Met zijn eigen kinderen deelt hij voornamelijk werk in zijn familiebedrijf ‘Bromet & dochters’. “Dat is mijn manier van leven. Dat de intensievere contacten met mensen altijd plaatsvinden onder het oog van de camera.”

Over de mensheid maakt Bromet zich geen illusies, wat zijn programma’s als Buren op een luchtige manier duidelijk maken. Het is dan ook geen verrassing dat hij zelf ook conflicten met zijn buren blijkt te hebben, want voor Bromet geldt: “Een grens is een grens en dat is niet iets dat plooibaar is. Als iemand daar overheen gaat, dan is hij een indringer.”

De grens van Frans Bromet gaat in première tijdens het International Documentary Film Festival Amsterdam (Idfa). Frans Bromet is dit jaar eregast van het festival.
Regie: David de Jongh
Productie: Pieter van Huystee Fim
------------------------------------------------------------------
maandag 17 november 2008 - 23.25 uur op NL2
WALKING op Oerol


Theun Mosk (1980) is een veelbelovend theatervormgever. Op 28 juni 2007 werd hem door het Prins Bernhard Cultuurfonds de Charlotte Köhler Prijs voor theater uitgereikt. Samen met theatermaker Boukje Schweigman zoekt Mosk in hun voorstellingen vooral naar de zintuiglijke beleving door middel van ervaringstheater. Theater waarin je als publiek een onderdeel wordt van een andere wereld, met een andere tijd en andere gevoelens. Zijn werk kenmerkt zich vooral door de veelal grote, haast monumentale objecten en ruimtes die hij creëert. Maar volgens Mosk zelf gaat het vooral om de details. De kleine dingen waar je in het dagelijkse leven aan voorbij gaat. ‘Terug naar essentie’ noemt Mosk het. Zonder alle ruis van het snelle, moderne leven.

Regisseur Murk-Jaep van der Schaaf (1985) volgde Theun Mosk in het voorjaar van 2008 gedurende de periode dat hij aan een bijzonder project voor het Terschellings Oerol Festival werkt, WALKING. Voor Theun vooral bijzonder omdat het een voorstelling is waarbij hij samenwerkt met Robert Wilson uit New York. Wilson is zijn grote inspiratiebron, wereldvermaard theatermaker en één van de invloedrijkste kunstenaars van de afgelopen decennia.

WALKING op Oerol is een documentaire over sferen bouwen, lessen van de meester en langzaam lopen.

Regie: Murk-Jaep van der Schaaf
Productie: Selfmade Films

Het filmplan voor WALKING op Oerol werd door een jury uit meerdere plannen van jonge makers als beste verkozen en kon derhalve, op initiatief en met financiële steun van het Prins Bernhard Cultuurfonds en de NPS, worden gerealiseerd.

Op 25 november worden de Prins Bernhard Cultuurfondsprijzen 2008 uitgereikt in het Muziekgebouw aan 't IJ in Amsterdam.

------------------------------------------------------------------
vrijdag 17 oktober 2008 - 22.50 uur op NL 2
Harry Mulisch en de bevlieging



Filmmaker Cherry Duyns kijkt met Harry Mulisch naar het verleden en naar de toekomst. Naar het begin en naar het einde. Harry Mulisch en de bevlieging is een film over zijn geboortestad Haarlem, over zijn vader en moeder, over het huis van zijn eerste herinneringen en het huis van zijn eerste verhaal. Een film over de dood, tekkels, een meisje in de kast, sterren en het machtige oeuvre dat als een monument in zijn Amsterdamse werkkamer staat.

Harry Kurt Victor Mulisch wordt geboren op 29 juli 1927 in Haarlem. Sinds zijn eerste publicatie Mijn Kamer in Elsevier in 1947 werkt hij aan een imposant oeuvre dat inmiddels meer dan negentig romans, essays, gedichten, verhalen en toneelteksten omvat. Op zijn vijftigste verjaardag wordt Mulisch benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. In 1992 volgt een bevordering tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau. Voor zijn werk, dat in een recordaantal van meer dan 30 talen is vertaald en meermalen succesvol is verfilmd, ontvangt hij diverse nationale en internationale literatuurprijzen. Het meest in het oog springen daarbij de P.C. Hooftprijs in 1977 en de prestigieuze Prijs der Nederlandse Letteren in 1995, beide voor zijn hele oeuvre. Dat de Nobelprijs tot op heden aan hem voorbijging, wordt naar eigen zeggen een beetje goedgemaakt door planetoïde 10251, die in een baan om de zon tussen Mars en Jupiter draait en in 2006 naar hem wordt vernoemd. Van 17 oktober tot en met 14 november 2008 krijgen leden van openbare bibliotheken, in het kader van de campagne Nederland Leest van het CBNP, Mulish’ roman Twee vrouwen cadeau. Naar verwachting zal het boek in een oplage van één miljoen exemplaren worden verspreid.

Regie: Cherry Duyns
Productie: Vera de Vries / NPS